Η ψυχοπάθεια της εξουσίας

Τοῦ Ἰωάννη Σαρρῆ, ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ τεῦχος KΗ΄ τοῦ περιοδικοῦ "Τὸ Ἔνζυμο", Άνοιξη 2026, σελ.22-27. 

«Τί κοινὸ ἔχουν […] οἱ πλεῖστοι στυλοβάτες τῆς «παγκόσμιας» (δυτικῆς) ἐλίτ; Δύναμη καὶ θέληση γιὰ ἔλεγχο. Ἐπιπλέον, πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἀποδείχθηκε ὅτι μοιράζονται μία, διόλου ἄσχετη, κοινὴ ἰδιότητα μὲ τοὺς κατὰ συρροὴ δολοφόνους: τὸν σαδισμὸ μίας ψυχοπαθητικῆς προσωπικότητας. Διαφοροποιοῦνται μόνον ὡς πρὸς τὴν πρόσβαση στὰ δίκτυα ἀθέατων συναλλαγῶν τῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία τοὺς προφυλάσσει ἀπὸ τὴν σύλληψη. […] Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ 4-12% τῶν διευθυνόντων συμβούλων ἑταιρειῶν ἐμφανίζει ψυχοπαθητικὰ χαρακτηριστικά, ποσοστὸ σημαντικὰ ὑψηλότερο ἀπὸ τὸ 1% τοῦ γενικοῦ πληθυσμοῦ. Δὲν ὑπάρχουν ἀντίστοιχα δεδομένα γιὰ τὶς πολιτικὲς ἐλὶτ καὶ τοὺς δισεκατομμυριούχους, ἀλλὰ ἡ κοινὴ λογική, ὑποστηριζόμενη ἀπὸ τὶς ἀνατριχιαστικὲς ἀποκαλύψεις γιὰ τὸ εὐρύτατο πελατολόγιο τοῦ Epstein, ὁδηγεῖ σὲ βάσιμες καὶ ἀποκαρδιωτικὲς ὑποθέσεις. […] Τὰ κρίσιμα ἐρωτήματα μόλις τώρα διανοίγονται. Ποιά εἶναι ἡ μεγαλύτερη πηγὴ ἐπιβεβαίωσης γιὰ τοὺς ἀτιμώρητους, ψυχοπαθητικοὺς φίλους τοῦ Epstein; Ὁ σαδισμός τους ἐξαντλεῖται στὶς ἀνυπεράσπιστες παιδικὲς ψυχὲς ἢ μήπως τὸ μαρτύριο ἐκείνων συμβολίζει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο δροῦν γενικότερα, ἐξυφαίνοντας τὴν μοῖρα τοῦ πλανήτη; […]»

Φωτογραφία ενός αλλόκοτου κτιρίου εν είδει ναού στην νήσο Επστάιν

Τί κοινὸ ἔχουν ὁ Ἑβραῖος Jeffrey Epstein, ἡ Mossad, ἡ CIA ἢ ἄλλες μυστικὲς ὑπηρεσίες ποὺ ἴσως κρύβονται ἀπὸ πίσω του, πρόεδροι τῶν ΗΠΑ, Ἀγγλοσάξονες δισεκατομμυριοῦχοι ὅπως ὁ Bill Gates, Εὐρωπαῖοι πρίγκιπες, ἀναρίθμητοι ἀστέρες τοῦ Hollywood, ἐπιστήμονες ὅπως ὁ Steven Hawking, ἡ ἀφρόκρεμα τῆς μηδενιστικῆς διανόησης (Richard Dawkins κ.ἄ.) καὶ οἱ πλεῖστοι στυλοβάτες τῆς «παγκόσμιας» (δυτικῆς) ἐλίτ; -Δύναμη καὶ θέληση γιὰ ἔλεγχο. Ἐπιπλέον, πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἀποδείχθηκε ὅτι μοιράζονται μία, διόλου ἄσχετη, κοινὴ ἰδιότητα μὲ τοὺς κατὰ συρροὴ δολοφόνους: τὸν σαδισμὸ μίας ψυχοπαθητικὴς προσωπικότητας. Διαφοροποιοῦνται μόνον ὡς πρὸς τὴν πρόσβαση στὰ δίκτυα ἀθέατων συναλλαγῶν τῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία τοὺς προφυλάσσει ἀπὸ τὴν σύλληψη. 

Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ αἰῶνα γιὰ τὰ ὅσα τερατώδη συνέβαιναν στὸ κολαστήριο τοῦ Epstein ἔδειξε ὅτι τὰ φυσικὰ κι ἐνίοτε προλογικὰ ἔνστικτα τῶν «ψεκασμένων» μαζῶν δύνανται νὰ ἐποπτεύουν τὴν πραγματικότητα ἀμεσότερα ἀπὸ τοὺς περισπούδαστους ἀναλυτὲς τῶν τηλεοπτικῶν πάνελ. Πράγματι, τελικὰ ἡ Δύση κυβερνᾶται ἀπὸ μία συμμορία αἱμοδιψῶν σατανιστῶν, σὲ μεταφορικὸ καὶ κυριολεκτικὸ ἐπίπεδο, οἱ ὁποῖοι ἀποδεδειγμένα βασανίζουν παιδιὰ καί, σύμφωνα μὲ ἐνδείξεις, μπορεῖ νὰ ἐμπλέκονται σὲ τελετουργικὰ αἵματος. Ὅσο φρικωδέστερα τὰ ἐγκλήματα τῆς συμμορίας, τόσο ἰσχυρότερη καὶ ἡ ὀμερτὰ ἀνάμεσα στὰ ἔνοχα μέλη της. Ἡ τελετουργικοῦ τύπου μετοχὴ στὸ ἔγκλημα σταδιακὰ ἀπονεκρώνει τὶς ἔγνοιες καὶ τὴν συνείδηση κάθε μέλους, ἀντικαθιστῶντας την μὲ τὴν ἰδέα τοῦ ἀνήκειν σὲ μιὰ ἀνώτερη καὶ ἀπυρόβλητη ἐλίτ. Αὐτὸ ἰσχύει τοὐλάχιστον γιὰ προσωπικότητες ἐγκληματιῶν ἀνατραφέντων σὲ ἕνα σχετικὰ φυσιολογικὸ πολιτισμικὸ περιβάλλον, ποὺ εὐνοεῖ τὴν ἀνάπτυξη κάποιας συνειδήσεως, διότι, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω, ὁρισμένοι ἐγκληματίες ἐξουσιαστὲς εἶναι ἐξ ἀρχῆς ψυχοπαθεῖς καὶ ἀσυνείδητοι. Στὸ παρὸν κείμενο θὰ περιοριστοῦμε σὲ μία ψυχολογικὴ περιγραφὴ τέτοιων προσωπικοτήτων, διότι νεωτερικὲς ἐπιστῆμες ὅπως ἡ ψυχολογία καὶ ἡ κοινωνιολογία δύνανται μόνο νὰ περιγράφουν τέτοιες καταστάσεις χωρὶς νὰ τὶς ἀξιολογοῦν ἢ νὰ τὶς ἑρμηνεύουν ὀντολογικά. Ἡ πραγμάτευση ἐρωτημάτων σχετικῶν μὲ τὴν διαιώνιση τοῦ κακοῦ καὶ τὸν «ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου» ἁρμόζει στὴν φιλοσοφία καὶ τὴν θεολογία. 

Ἡ σπουδαιότερη ἀνακάλυψη τῆς Ψυχανάλυσης ἀφορᾶ τὸν ἀνορθολογισμὸ τῶν ἀνθρωπίνων συμπεριφορῶν. Πίσω ἀπὸ τὶς καθημερινὲς πράξεις μας ὑποφώσκουν ἀσυνείδητα κίνητρα, δυσεξιχνίαστες παρορμήσεις καὶ ἀπωθημένες ἐπιθυμίες, ὄχι ἀπαραιτήτως κακές. Οἱ ἐξουσιαστές, ὅπως ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι ἄνθρωποι, ὑπόκεινται σὲ αὐτὸν τὸν κανόνα. Ὁ μῦθος τῶν ψυχρῶν ὑπολογιστῶν ποὺ συναποφασίζουν μὲ ἀλγοριθμικὴ λογικὴ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητας δικαιώνεται μόνον ἐπιφανειακά, κυρίως σὲ ἐλιτίστικες πανηγύρεις ὅπως τὸ φόρουμ του Νταβός. Ὡστόσο, πίσω ἀπὸ τὴν σοβαροφάνειά τους σιγοβράζει ἡ ἀνάγκη, ἡ ἀκόρεστη δίψα γιὰ περαιτέρω δύναμη καὶ ἔλεγχο. Καὶ στὴν περίπτωση ὁρισμένων ψυχοπαθητικῶν πελατῶν τοῦ Epstein, ὁ ἔλεγχος βιώνεται μέσα ἀπὸ τὴν πρόκληση πόνου σὲ ἀνυπεράσπιστα θύματα. Δὲν ὁμιλοῦμε ἁπλῶς περὶ ἐκφύλων πλουσίων, οἱ ὁποῖοι ἔχοντας κορεσθεῖ ἀπὸ ἡδονὲς ἀναζητοῦν ὁλοένα καὶ πιὸ ἀκραῖες μορφὲς διεγέρσεως, ἂν καὶ στὶς λιγότερο διεστραμμένες φιέστες του σίγουρα παρευρέθηκαν καὶ πολλοὶ τέτοιοι, ἀλλὰ περὶ κανονικῶν ψυχοπαθῶν. 

Μὲ τὸν ὅρο ψυχοπάθεια-ψυχοπαθητικότητα (psychopathy) δὲν ἀναφερόμαστε, ἀσφαλῶς, στὴν ψυχασθένεια, σὲ μιὰ ψυχικὴ νόσο μὲ συγκεκριμένη διάγνωση καὶ θεραπεία, ἀλλὰ σὲ ἕναν τύπο πνευματικὰ διαταραγμένης προσωπικότητας, ποὺ ἔχει πλήρη συνείδηση τῶν ὅσων πράττει καὶ δὲν ἐπιδέχεται ψυχολογικῆς ἢ ψυχιατρικῆς παρεμβάσεως. Ὁ ὅρος τῆς ψυχοπάθειας ἀπαντᾶται στὴν ἐπιστήμη τῆς ἐγκληματολογίας ἀπὸ τὰ πρῶτα της βήματα. Τὸ Διαγνωστικὸ Ἐγχειρίδιο τῆς Ἀμερικανικῆς Ψυχιατρικῆς Ἑταιρείας (DSM) χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο «ἀντικοινωνικὴ διαταραχὴ προσωπικότητας» (antisocial personality disorder) γιὰ νὰ περιγράψει ἕναν παραπλήσιο τύπο προσωπικότητας, ἀλλὰ πρέπει νὰ διασαφηνίσουμε ὅτι, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν συμβατικό, «ὑψηλὰ ἱστάμενο» ψυχοπαθητικό, ὁ «ἀντικοινωνικὸς» δυσκολεύεται νὰ ἐλέγξει τὶς παρορμήσεις του, μολονότι μοιράζονται τὴν ἴδια χειριστικὴ καὶ σαδιστικὴ συμπεριφορά. 

Τὸ 1941 ὁ ψυχίατρος Hervey Cleckley περιέγραψε τὴν παντελῆ ἀπουσία ἄγχους καὶ φόβου ὡς χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῶν ψυχοπαθητικῶν, ἰσχυρισμὸς ποὺ ἀργότερα ἐνισχύθηκε ἀπὸ νευροαπεικονιστικὰ εὑρήματα διαφοροποιήσεων στὸν προμετωπιαῖο φλοιὸ καὶ τὴν ἀμυγδαλῆ τοῦ ἐγκεφάλου τους [1]. Τὸ 2001 οἱ David Cooke καὶ Christine Michie πρότειναν ἕνα μοντέλο τριῶν παραγόντων γιὰ τὸν προσδιορισμὸ τῶν ψυχοπαθητικῶν [2]: 

Α. Ἀλαζονικὸς καὶ δόλιος τρόπος ἐπικοινωνίας. Ἐμφανίζονται ἐπηρμένοι καὶ μεγαλοπρεπεῖς, σαγηνεύοντας τὸν περίγυρο μὲ τὴν αὐτοπεποίθησή τους, ἐνῷ μέσῳ ψεμάτων καὶ ἀπατῶν τείνουν νὰ ἐκμεταλλεύονται καὶ νὰ χειραγωγοῦν τοὺς ἀνθρώπους πρὸς ἴδιο συμφέρον. 

Β. Συναισθηματικὸ ἔλλειμμα. Οἱ ψυχοπαθητικοὶ δὲν αἰσθάνονται ἐνοχὲς καὶ τύψεις καὶ δὲν ἀναλαμβάνουν τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών τους. Ἔχουν μηδενικὴ ἐνσυναίσθηση, ἐνῷ τὰ δικά τους συναισθήματα, ὅταν σπανίως ἀναδύονται στὴν ἐπιφάνεια, φαίνονται ρηχὰ καὶ ἀσταθῆ. 

Γ. Παρορμητικὸς καὶ ἀνεύθυνος τρόπος ζωῆς, μὲ ἀνάληψη ὑψηλῶν ρίσκων (κάτι ποὺ ἐκφράζει περισσότερο τοὺς «ἀντικοινωνικούς»). 

Παραμένει ἐπιστημονικὰ ἀδιευκρίνιστο πῶς ἀκριβῶς ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνει ψυχοπαθητικός, ἀλλὰ τὰ ἐμπειρικὰ δεδομένα δείχνουν μία ἰσχυρὴ συσχέτιση μὲ τὰ πρώιμα –παιδικά, κυρίως– τραύματα [3]. Ἡ ψυχολογία δὲν ἔχει ἀποφανθεῖ γιὰ τὸ πόσο ἰσχυρὸ πρέπει νὰ εἶναι ἕνα τραῦμα καὶ ποιές ἄλλες προϋποθέσεις πρέπει νὰ συντρέξουν γιὰ νὰ νεκρωθεῖ σὲ τέτοιο βαθμὸ ὁ ἀνθρώπινος ψυχισμός, ἀλλὰ ἡ ψυχοπαθητικότητα μπορεῖ νὰ ἐκδηλώνεται σὲ ἕνα φάσμα ποικίλης βαρύτητας καὶ διαστροφῆς. Ἑπομένως, ἡ παιδικὴ κακοποίηση, καὶ ἴσως τὰ σκληρὰ μέσα τῆς ἰδιάζουσας παιδαγωγικῆς ποὺ ἐφαρμόζεται σὲ δυναστεῖες τῶν ἐλίτ, ἐνισχύουν τὴν πιθανότητα ἐμφάνισης ψυχοπαθητικῶν στοιχείων προσωπικότητας. Τὸ κολαστήριο τοῦ Epstein, λοιπόν, συμβολίζει μὲ τὸν πιὸ κτηνώδη τρόπο τὴν μηχανὴ ἀναπαραγωγῆς μίας ἐθελούσια δαιμονισμένης ἐλίτ. Ὁ ὅρος «handler» (χειριστής), ποὺ ἐμφανίζεται 645 φορὲς στά –δημοσιευθέντα ὑπὸ τοῦ U.S. Department of Justice– ἀρχεῖα τῆς ὑποθέσεως [4], συμβαδίζει μὲ τὴν ψυχοπαθητικὴ νοοτροπία καὶ τὴν ἀξίωση γιὰ ἔλεγχο ἐπὶ τῶν θυμάτων. 

Ὑπὸ ἕνα ψυχοδυναμικὸ πρίσμα, ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ ψυχοπαθητικότητα συνιστᾶ μία διπλῆ ναρκισσικὴ διαταραχή, ἕναν «ὑπερναρκισσισμό». Ὁ ψυχοπαθητικὸς εἶναι ἀναίσθητος. Βιώνει ὡς πραγματικὸ μόνο τὸ ἐγώ του. Ἀδυνατεῖ νὰ καθρεφτίσει καὶ νὰ σεβαστεῖ τὰ συναισθήματα τῶν ἄλλων, παρὰ μόνο νὰ τὰ κατηγοριοποιήσει λογικὰ μέσῳ τῶν σωματικῶν τους ἐκδηλώσεων, ἐνῷ καὶ τὰ δικά του συναισθήματα εἶναι ἀπὸ ρηχὰ ἕως ἀνύπαρκτα. Δεδομένου ὅτι στερεῖται φόβων καὶ ἐνοχῶν, ὁ μοναδικὸς τρόπος γιὰ νὰ διεγερθεῖ ψυχικὰ καὶ νὰ ἡδονιστεῖ εἶναι νὰ ἐπιβεβαιώνει τὸ ἐγώ του, ἀσκῶντας ἔλεγχο καὶ προκαλῶντας πόνο. Ὅταν κακοποιεῖ ἕνα θῦμα, ἐρεθίζεται μὲ τὴν σκέψη ὅτι τὸ ἐγώ του εἶναι ἰσχυρό, ἐνῷ οἱ ἄλλοι εἶναι ἀνίσχυροι. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ κίνητρο τῶν ψυχοπαθητικῶν κατὰ συρροὴ δολοφόνων. Πρόκειται γιὰ τὴν πλέον ἐπικίνδυνη μορφὴ σαδισμοῦ [5], ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἱστορικὴ πραγματικότητα. Ἡ παιδοφαγία τοῦ Κρόνου, τὰ ἔθιμα κανιβαλισμοῦ τῶν ἡττημένων σὲ πρωτόγονες φυλές, οἱ βρεφοκτονίες τοῦ Ἡρώδη καὶ οἱ μεσαιωνικοὶ μῦθοι γιὰ τὸν Βλὰντ Τέπες καὶ τὴν Ἐλίζαμπετ Μπάθορυ συνυφαίνονται μὲ τὴν ἀρχέγονη, κι ὡς φαίνεται διόλου ἕωλη, λαϊκὴ δοξασία πὼς «ἡ ἐξουσία ρουφάει τὸ αἷμα τῶν ἀδυνάμων». Γιατί σημαντικὸ ποσοστὸ τῶν ἐξουσιαστῶν εἶναι ψυχοπαθητικοί. 

Οἱ ψυχοπαθητικοὶ συνήθως εἶναι ἰδιαίτερα εὐφυεῖς. Παρ' ὅτι δὲν συναισθάνονται πραγματικὰ τοὺς ἄλλους, μαθαίνουν νὰ ὑποκρίνονται καὶ νὰ μιμοῦνται ἐπιδέξια τὶς σαγηνευτικὲς συμπεριφορὲς ποὺ τοὺς βοηθοῦν νὰ ἀπομυζοῦν αὐτὸ ποὺ θέλουν ἀπὸ τὸ περιβάλλον τους. Γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο μποροῦν νὰ γίνονται δημοφιλεῖς καὶ νὰ ἀναρριχῶνται μὲ εὐκολία σὲ ὑψηλὰ ἀξιώματα, μὴ διστάζοντας νὰ πατήσουν ἐπὶ πτωμάτων. Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ 4-12% τῶν διευθυνόντων συμβούλων ἑταιρειῶν ἐμφανίζει ψυχοπαθητικὰ χαρακτηριστικά, ποσοστὸ σημαντικὰ ὑψηλότερο ἀπὸ τὸ 1% τοῦ γενικοῦ πληθυσμοῦ [6]. Δὲν ὑπάρχουν ἀντίστοιχα δεδομένα γιὰ τὶς πολιτικὲς ἐλὶτ καὶ τοὺς δισεκατομμυριούχους, ἀλλὰ ἡ κοινὴ λογική, ὑποστηριζόμενη ἀπὸ τὶς ἀνατριχιαστικὲς ἀποκαλύψεις γιὰ τὸ εὐρύτατο πελατολόγιο τοῦ Epstein, ὁδηγεῖ σὲ βάσιμες καὶ ἀποκαρδιωτικὲς ὑποθέσεις. 

Τὰ κρίσιμα ἐρωτήματα μόλις τώρα διανοίγονται. Ποιά εἶναι ἡ μεγαλύτερη πηγὴ ἐπιβεβαίωσης γιὰ τοὺς ἀτιμώρητους, ψυχοπαθητικοὺς φίλους τοῦ Epstein; Ὁ σαδισμός τους ἐξαντλεῖται στὶς ἀνυπεράσπιστες παιδικὲς ψυχὲς ἢ μήπως τὸ μαρτύριο ἐκείνων συμβολίζει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο δροῦν γενικότερα, ἐξυφαίνοντας τὴν μοῖρα τοῦ πλανήτη; Μέχρι τοῦδε, ἡ ἑκάστοτε δυσφορία τῶν μαζῶν ἀποδιδόταν ἀποκλειστικὰ στὴν ὀλιγωρία ἢ τὴν ἀνικανότητα τῶν κυβερνωσῶν ἐλίτ. Ὅμως ἐδῶ ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τὶς ἐλὶτ ποὺ ἀνέδειξαν καὶ ὑπέθαλψαν τὸν Epstein, μὲ ἐλὶτ ποὺ ἱκανοποιοῦνται ἀπὸ τὴν πρόκληση δυσφορίας στὰ θύματα ποὺ θέλουν νὰ ἐλέγχουν. Τὸ μόνο σίγουρο εἶναι ὅτι οἱ κοινωνιολόγοι, οἱ ψυχολόγοι καὶ πρώτιστα οἱ θεολόγοι τοῦ μέλλοντος θὰ κληθοῦν νὰ προβοῦν σὲ ἐνδιαφέρουσες ἀναλύσεις... 

1. Moul, C., Killcross, S., & Dadds, M. R. (2012). A model of differential amygdala activation in psychopathy. Psychological review, 119(4), 789–806. Μὲ βάση αὐτὰ τὰ εὑρἠματα, ὁρισμένοι ἐπιστήμονες ἔχουν ὑποθέσει ὅτι ἡ ψυχοπαθητικότητα συνδέεται μὲ γενετικὲς προδιαθέσεις. Ὡστόσο, δὲν μποροῦμε νὰ γνωρίζουμε ἐὰν ἡ διαφοροποιημένη ἀμυγδαλῆ ἀποτελεῖ ὀργανικὸ αἴτιο ἢ ἁπλὸ διαγνωστικὸ «ἀποτύπωμα» τῆς ψυχοπαθητικότητας.

2. Cooke, D. J., & Michie, C. (2001). Refining the construct of psychopathy: Towards a hierarchical model. Psychological Assessment, 13(2), 171–188. 

3. Tan, J. W., Li, Y. Y., & Li, H. (2025). Childhood trauma and psychopathy in emerging adults: the mediating role of family cohesion. JPMA. The Journal of the Pakistan Medical Association, 75(8), 1209–1212.

4. https://www.justice.gov/epstein (ἀνακτηθέντα τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2026). 

5. Βέβαια, δὲν εἶναι ἡ μόνη. Ὅπως ἔχουν δείξει τὸ ἀμφιλεγόμενο πείραμα τοῦ Stanley Milgram (1961) στὴν ψυχολογία καὶ τὸ βιβλίο «Ἡ κοινοτοπία τοῦ κακοῦ» (1963) τῆς Hannah Arendt στὴν φιλοσοφία, σαδιστικὲς συμπεριφορὲς μποροῦν νὰ ἐκδηλώσουν καὶ πολλοὶ ἁπλοί, καθημερινοί, «καθὼς πρέπει» ἄνθρωποι, ὅταν συμμορφώνονται ἄκριτα μὲ τὶς ἐπιταγὲς ἑνὸς ἀδίκου συστήματος ἐξουσίας. 

6. McCullough, J. (2019). The Psychopathic CEO. Forbes.com. https://www.forbes.com/sites/jackmccullough/2019/12/09/the-psychopathic-ceo/.